این روزها قسمت نظرهای وبلاگ شخصی آقای قوامی نژاد (مدیر آموزش و پرورش نیشابور) عرصه منازعه (و نه انتقاد) شده که حب و بغضهای پررنگی هم در آن جریان دارد. 

گروهی از عزیزان که خود را اصلاح طلب و طرفدار دولت نیز معرفی می کنند خواستار خانه تکانی در اداره اند و روال مدیریتی حاضر را برنمی تابند. ابتدا به این عزیزان می گویم که آیا به قلع و قمع مدیران دولت اصلاح طلب خاتمی در دولت اصول گرای احمدی نژاد اعتراضی ندارند؟! پس چرا خود، خواهان مقابل به مثل و اجرای همان روش و سیاست هستند؟! همکار محترم! فرق یک اصول گرا با یک اصلاح طلب در همین موارد است. شما نمی توانید ادعای اصلاح طلبی داشته باشید و به روش اصول گرایی عمل کنید!! 

اما هدفم از نوشتن این مطلب، بیان یک خاطره یا یک تجربه موفق از یک مدیر موفق است که به عنوان یک نمونه عملی (و نه یک بحث تئوری) هم شاید برای آن دسته از همکاران زمینه تغییر نگرش ایجاد کند (البته اگر خیرخواه باشند و نه مغرض) و هم برای آقای قوامی نژاد یک الگوی مناسب مدیریتی باشد.

در دوره اول دولت خاتمی که من در خاش خدمت می کردم آقایی به نام «رهنما راه چمنی» فرماندار خاش شد. او نه تنها در حوزه مدیریتی خود هیچ مدیر یا معاون یا کارشناسی را تغییر نداد بلکه در مقابل تغییر سمتها در ادارات دیگر هم ایستادگی کرد. اما مشکلات قدیمی و کارهای معطل مانده شهرستان خاش را در کمتر از دو سال سر و سامان داد! 

چگونه؟!! 

حدود دو هفته پس از استقرار در پست فرمانداری جلسه ای با حضور تمام مدیران شهرستان و نمایندگان قشرهای مختلف مردم (جوانان، زنان، هنرمندان، بازاریان، فرهنگیان، کارمندان، کشاورزان، دانش آموزان و دانشجویان و...) برگزار کرد. همان ابتدا با صراحت اعلام کرد که مدیران در این جلسه حق حرف زدن ندارند و فقط باید گوش کنند!! آنگاه از نمایندگان قشرهای مختلف خواست  که هر مشکلی در هر زمینه ای به نظرشان می رسد با آزادی کامل بیان کنند و خودش با دقت، تمام مطالب را یادداشت کرد. 

سپس به جمع بندی پرداخت و هر مشکلی را به مدیر حوزه مربوط به آن ارجاع داد؛ شفاهی و بدون تشریفات اداری! برای هر مورد هم با نظر مدیر مربوطه زمان مشخصی را در نظر گرفت. بعد از آن نیز با جدیت آنها را پیگیری کرد.

به این ترتیب، هر روز شاهد رفع یکی از مشکلات شهری بودیم که سالها رها شده و شهروندان امیدی به بهبود شرایطش نداشتند!